v.v. Barça

Zijn doel: als een fly on the wall registreren hoe het is om te voetballen bij een club die hoofdzakelijk uit jonge, Marokkaans-Nederlandse jongens uit een volksbuurt bestaat. Bij een club ook met een bezoedeld imago vanwege een aantal geweldsincidenten.

Rosmans referenties waren de vele jaren dat hij actief was bij zaterdag-hoofdklasser ASWH uit Hendrik-Ido-Ambacht, waar hij in een lager elftal speelde. Bij VV Barça voetbalde en trainde hij een half seizoen in en met het tweede elftal en ging hij vaak kijken bij het eerste. "Wat meteen opviel, was hoe technisch en snel veel jongens bij VV Barça waren, maar ook dat ze niks hadden met afspraken in het veld, met tactiek."

Het was Rosman echter niet te doen om het sportieve aspect. Hij wilde een zo objectief mogelijk portret schilderen van een omstreden club, van de drive van haar bestuursleden, van haar leden, aanhang, cultuur. Hij wilde voelen hoe het was om als stadse Marokkanen bij een dorpse tegenstander ontvangen te worden.

Werd er daadwerkelijk zo anders tegen hen aangekeken? Zijn conclusie in het boek: een volmondig 'ja'. Rosman: "Je wordt anders bejegend, de ontvangst is anders. Je voelt je bekeken en bespeurt een soort angst bij zo'n club, zo van: wat gaan we nou weer beleven? Er worden soms flauwe grapjes gemaakt. Dat voelde raar, zeker als je bedenkt dat ik als blanke Hollander bij VV Barça zonder meer werd geaccepteerd. Ik was welkom, al had ik soms het idee dat ik een beetje werd ontzien omdat ik er als journalist binnenkwam."

In zijn lezenswaardige, in vlotte stijl geschreven boek gaat Rosman zeker niet voorbij aan de vele problemen rond de Bredase club. Hij schrijft over de interne strubbelingen als gevolg van moeizame gezagsverhoudingen en geldgebrek en over de geweldsincidenten op en rond de velden. "Veel van die jongens hebben een lastig kort lontje als ze worden aangesproken op hun afkomst, op hun religie. En het gebeurt dat ze te horen krijgen dat 'die kut-Marokkanen maar naar hun eigen land moeten oprotten'. Maar eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat zulke discriminerende opmerkingen niet aan de orde van de dag waren."